30 Nisan 2019 Salı

BAHAR DÖNGÜSÜ

Cıv cıv cıv..cıgır cıgır cıgır cıgırrt
Uykunun arasında tanıdık bir ses.Sabah olmuş mu?
Alarm çalmadı ama daha.
Yeniden Cıv cıv cıv..cıgır cıgır cıgır cıgırrt
Gözlerim yarı aralık elim saate uzanıyor. Alarmın çalmasına daha yarım saat var.
Cıv cıv cıv..cıgır cıgır cıgır cıgırrt. Ah bu çıngıraklı ses çok tanıdık… Bu sefer kalkıp heyecanla pencereyi açıyorum.
Evet ortalık bayağı aydınlanmış. Elektrik telinde bir kırlangıç. Gelmiş… gelmiş… onlar gelmiş.
Temel mi yoksa Fadime mi acaba ? Genelde ikisi beraber konardı tellere ama bu sefer biri var.Bir  kaç gün gözlüyorum .Evet iyice emin oluyorum bu Temel ya da Fadime değil. Onların kuyruğu daha uzundu.
***
Temel ile Fadime benim iki  senelik komşularım kırlangıç ailesi.
Geçen sene penceremin önünde uzun uzun keşif gezileri yaptıktan sonra yan balkonun altına yuva yapmaya karar verdiler. Oldukça bozuldum aslında. Benim penceremde yuva yapsınlar diye ne heyecanla beklemiştim halbuki. Ne yani beni güvenli bulmadınız mı ? Alacağınız olsun…
Ne alacakları olabilir ki? … Alsınlar diye umarak  penceremin önüne bol bol ekmek kırığı ufaladım ama sanırım onlar daha doğal beslenmeyi tercih ettiler.Tabi taze bitki tohumları,börtü böcek varken ekmek kırığı yiyip ekmek kafalı mı olsunlar.
Bunlar emek emek yuvalarını yaparken ben de isimlerini koydum. Temel İle Fadime…
Bir süre sonra yuva bitti. Fadime ortalıkta pek dolaşmaz oldu. Tabi sebebi anlaşıldı.Yuvada henüz görünmeyen yavruların sesleri geliyordu artık .Cılız birkaç ses. Cıvk cıvk cıvk…
Sonra bir sabah üç tane sonuna kadar açık, üç kırmızı gaga. Bir Fadime Bir Temel sefer yapıp açık gagaları kapatmaya çalışıyor ama nafile.Sesler git gide daha da kuvvetlendi, yükseldi.
Eh bu haylazlara da isim koymak lazım. Ne olsun, ne olsun ? Ne olsun ? … Hıdırellez geldi. Hah tamam... Hızır İlyas bu da İdris olsun…
İsimleri de tamam kerataların.Bu çığırtkan yavrular sabah alarmım oldu artık. Onların çığlıklarına gözlerimi açmaya başladım. Kısa sürede o kadar büyüdüler ki artık zavallı Temel ile Fadime yuvaya sığamıyordu. Nerdeyse anne babaları kadar olmalarına rağmen Hızır İlyas İdris gagaları sonuna kadar açık feryat figan yiyecek bekliyorlardı.Anne babaları uzaktayken sesleri fazla çıkmıyordu ama Temel ile Fadime  pike yapmaya başlayınca bunlar son ses koroya başlıyordu.Bunlar haftalarca ,anne babasının emekli aylıklarını ellerinden alıp tüm gün evde yatan hayırsız evlatlar gibi Temel ile Fadime’nin getirdiklerini yediler.
Sonra bir gün aa o da ne. Üç kafadar anne babalarıyla beraber elektrik tellerinde dizilmişler. Pek uzağa gidemiyorlardı tabi ki de.Git  gide uçuş mesafesi uzadı.Artık sabah çıkıp akşam gelmeye başladı bizim kırlangıç ailesi.
Havalar serinlemeye başlayınca , beni de onların endişesi sardı.Uzanabilsem yuvalarına, üstlerine battaniye örtüp yanlarından sıkıştıracağım…

En sonunda sanırım aile meclisi göç kararı aldı ki, ortada görünmez oldular. Epey bir pencerelerde onların çığlıklarını bekledim. Sonunda tamamen gittiklerine kanaat getirdim.Kış boyunca komşularımın mahzun boş yuvasına bakıp  sık sık onları hatırladım.Nihayet bahar geldi …
İşte bir sabah yeniden o ses cıv cıv cıv..cıgır cıgır cıgır cıgırrt…
Ama Temel ile Fadime  yok.Sadece bir yavruları gelmiş.Artık yuvayı ona mı hibe ettiler yoksa Temel ile  Fadime’den miras mı kaldı bilmiyorum.Diğerleri yoklar bu sene.Acaba bu hangisi Hızır’mı İdris’mi İlyas’mı ?... En iyisi  Hızır olsun ya…
Heyecanla Hızır’ın yanında bir gelinle penceremin kenarına konmasını bekliyorum…
Çeyiz bohçası hazırlamaya başlasam mı ki ?
Kayınvalide olacağım kolay mı ?  J J J



26 Nisan 2019 Cuma

HAYAT SOKAKTA…


SOKAKLARIMIZI KİMLER ALDI ?


Allah’ım ne güzel bir manzara…
Sokakta topraklarla oynayan bir çocuk…
Yerde çömelmiş,gayet ciddi bir yüz ifadesi, minik elleri meşgul.Sanırsın dünyanın en önemli işlerini yapıyor.
Boş bir gazoz şişesine elindeki oyuncak kürekle kum dolduruyor.Biraz ötede boşaltıp yeniden dönüyor.
Seslendim  ”fotoğrafını çekebilir miyim delikanlı ?”

Aynı ciddi yüz ifadesiyle omuzlarını silkti, işine devam etti.Onunla konuştuğumu gören iki minik kız yandan yandan yanaştılar.Yanına çömelip onlar da poz verdi.
Biraz ötedeki guruptan çocuklar “abla abla biz de çeksene”
Kendimi çok önemli bir olayı belgeleyen(!) bir gazeteci gibi hissettim.
Onların ciddiyetine(!)  yaraşır bir ciddilikle  (!) fotoğraflarını çektim …
Biraz ilerde sırtını ikindi güneşine vermiş bir teyze örgü örüyor.Elinde torbalarla yavaş yavaş gelen bir başka teyze selam verip, sandalyenin yanında soluklanıyor.
Hoş bir manzara.Yaklaşıyorum ”teyzeciğim fotoğrafınızı çekebilir miyim?”
Elinden şişlerini bırakıp başörtüsüne sarılıyor.”dur kızım önce bi üstümü başımı düzelteyim.”
-Ama teyze örgü örerken olsun.Üstünü başını düzelten teyze şişlerini yeniden eline alıyor.

Ahenkle hareket eden ellerine şişlerin tatlı şıkırtısı eşlik ediyor.
Biraz yarenlik ediyoruz teyzelerle.Fotoğraflarını çekecek kadar ilginç bulunmak hoşlarına gidiyor.
Ah evet hayat sokakta burada…Aynen eskisi gibi…Doğal,tabi,sıcak…
Anılarım canlanıyor.
Farkında mısınız artık toprağa kolay kolay temas edemiyoruz.
Çocuk parklarında bile kum yada toprak yok. Sentetik ne olduğu belli olmayan bir yer döşemesi. Avm lerde binlerce voltluk elektrik döşenmiş zeminlerin üstünde gezmeye ,eğlenmeye çıkıyoruz yanımızda çacuklarımızla. Vücudumuzda ki elektriği deşarj etmeyi bırakın ,elektrik yüküyle yorgun dönüyoruz gezmelerden(!)
Tüm mahalle, bütün sokaklar oyun alanımızdı bir zamanlar.Hem de çok uzak olmayan bir geçmişte.Kilimlerimiz vardı kapımızın önüne yayıp evcilik oynadığımız.Annelerimiz eski kıyafetleri inece ince keser yumak yapardı.Evindeki tezgahında kilim dokuyan teyzeye götürürdük kumaş yumaklarını.Tezgaha gerdiği iplerin arasından mekiğini hızlı hızlı dolaştırıp tezgahın altındaki pedalları aşağı yukarı hareket ettirerek ahenkle  kilim dokurdu Huriye teyze.Tıkıdık tıkıdık ,tıkıdık tıkıdık…Büyülenmiş gibi izlerdik.
Herkes evinden bir parça yiyecek getirir kilimlerin üstünde piknik yapardı.O salçalı ya da ,üstüne şeker ekilmiş yağlı ekmeklerin tadına doyum olmazdı.Tabi meyvelerde olurdu.En çokta erik getirirdik,yanında bir tabak tuzla.
Korkmazdık, güvenliydi sokaklar.Komşu teyzelerimiz de kapı önlerinde bize eşlik ederdi.İkindi vakti güneş yakıcılığını yitirirken bu şirin Ege şehrinde oturaklarını alan teyzeler bahçelerinin önünde oturmaya çıkarlardı.Kınalı parmakları beş şişlerle hızlı hızlı patik örerken adeta görünmez olur, kelebeklere benzerdi.
Boş arsa olurdu muhakkak ,birkaç sokakta bir.Bizim cennetimizdi o boş arsa.Toza toprağa belenirdik akşama kadar ,akşam yiyeceğimiz azarı düşünmeden.Yakan top,beş taş,çelik çomak ya da evcilik.

Asıl mutluluk ikindi saatlerinde başlardı.Taş avluların yıkandığı saatler.Oturmak için hazırlanan bahçeler hortumla yıkanırken sokağa akan sular kaldırım kenarından küçük derecikler gibi  akardı.
İşte o zaman ,elinde ıslak mendille çocuklarının arkasında gezen günümüzün titiz temiz ,mega süper annelerinin aklını kaçırmasına sebep olacak oyunlarımız başlardı.Baraj yapardık, arsadan taşıdığımız toprakla akan suların önüne.Ellerimiz üstümüz başımız çamur olurken biz dünyanın en ciddi mühendisliğini icra ederdik, kendimizden geçerek.Bulduğumuz kaplara komşu bahçelerinin birinin çeşmesinden  su doldurur bu sefer arsaya taşınırdık.Çanak çömlek yapmaya…
Toprakları küçücük ellerimizle bir araya yığar küçük tepecikler yapardık.Sonra da bu tepeciklerin ortasını biraz çukurlaştırır su dökerdik.Bir süre sonra suyu çeken tepeciklerde ki çanaklarımız hazır olurdu.Etrafında ki kuru toprakları temizleyip çanağımızı bozmamaya çalışarak, özenle çıkarıp yan yana dizerdik.Oyun hamurları vardı ama ne gerek var ki onlara.Yağlı çamur dediğimiz killi toprak  bulursak keyfimize diyecek olmazdı.Bebekler,arabalar,uçaklar,kap kacak,televizyon daha neler neler yapardık o çamurlarla.
Her yer çiçek doluydu bahçeler,balkonlar,pencere önleri,sokak kapılarının yanları,dış bahçe duvarları.Ev içindeki saksılar  topraktan pişmiş olurdu.Ama dışarıda ki çiçekler için her türlü kutu potansiyel bir saksıydı.Annelerimiz ellerimize bir torba tutuşturur arsaya toprak almaya gönderirdi.
Evet arsaya…Toprağı kazar torbaya doldurup getirirdik.Konserve teneke kutuları,plastik yoğurt kapları ,yağ tenekeleri içine toprak doldurulur çiçekler ekilirdi.Komşu teyzelerin çiçeklerinden bir dal kırılır bir bardak suyun içinde bekleterek köklendirilir sonra da ekilirdi.Toprak mı daha bereketliydi yoksa onları diken annelerimizin elleri mi bilmiyorum ama o dallar muhakkak tutardı.O irili ufaklı çiçek saksıları(!) sonra kireçle beyaza boyanır duvar dibine dizilirdi.Akşam sefaları,ortancalar,katır tırnaklar,cam güzelleri,küpe çiçekleri daha neler neler.
Tabi baharda açan çiçeklerin taç yaprakları dökülmeye başlardı bir süre sonra.Allahım o ne güzellik…Spalarda küvetlere havuzlara serpilen çiçek yaprakları gibi.Annelerimizin süpürmesine gerek kalmaz biz toplardık o çiçek yapraklarını.Yemekler pişirirdik evcilik oynarken, bir de oje yapardık.
Yaprakların kenarlarını koparır sonra tırnaklarımıza yapıştırırdık olurdu sana oje.Kimin ojeli tırnağı daha uzun diye ölçerdik.
Akşam güneşi çekilmeye başlayınca birer ikişer annelerin sesleri yükselirdi ; Ayşe, Hatice, Bahriye, Oya, Mehmet, Murat hadi sofra hazır … Gitmekte nazlanan çocukların annelerinin kızgın sesleri duyulurdu biraz sonra.Bak baban çağırıyor çabuk gel diye…
Hayatı öğrendik bir o sokaklarda. Sevmeyi, üretmeyi, hakkımızı korumayı, mücadele etmeyi, yorulup dinlenmeyi, düşünce kalkmayı, küsmeyi , barışmayı, adaleti, hakça paylaşmayı…
Artık sokaklarımız yok, çocuklarımızın oynayacakları  arsalar kalmadı .Sadece kentsel dönüşümler ,imar planları almadı elimizden sokaklarımızı.
Asıl çocuk katilleri, sapıklar, pedofiller, tinerciler aldılar sokakları ,çocukların elinden.Artık sokakta yalnız başına bir çocuk görsek ödümüz patlıyor korkuyoruz  onun adına.Tanımadığımız çocukları sevip eline şeker tutuşturmaya korkuyoruz.Bayramlarda artık şeker toplayan çocuklar çalmıyor kapılarımızı.
Sadece büyük kentler değil, küçük yerlerde farklı değil artık...
Yok artık o güzel sokaklarımız …



21 Nisan 2019 Pazar

İSTİRİDYEDEN BAHAR MİMİ


1-Bahar bir insan olsaydı aranız nasıl olurdu ?
Hımm…Sanırım gelgitli olurdu.Baharcığım iyisin hoşsun ,seni çok severim ama biraz dengesizsin be canım.Havalar ısındı diyoruz,hop soğuklar yeniden başlıyor.Bugün yağmurlu olacak galiba diyoruz  ,bir bakmışsın güneş açıyor .Onunla uzun boylu program yapılmıyor.Hevesle gittiğim Bursa gezisinde yediğim yağmuru unuttum sanmasın. J J J
2-Şu ana kadar yaşadığınız hayatın “bahar” kısmı hangi döneminiz ? O dönemde neler yaşadınız ?
Ortaöğrenim dönemim.Okulumuz, bahçesinde asırlık çam ağaçlarının olduğu tarihi denilebilecek bir binadaydı.Hatta zaman zaman çalıştırılan , birkaç basamaklı ,devir daimli bir havuzumuz bile vardı.Bizim girmemiz yasaktı  ama öğretmenlerin girebildiği bahçedeki bir bölüme gizlice sızdığımız çok olmuştu.Bahar gelince ağaçlardan düşen tırtılların arka arkaya dizilip metrelerce uzunlukta oluşturduğu zincire basmamak için  dikkatle yürürdük.Ama koridorlarda teneffüslerde çılgınlar gibi koşardık.Ta ki bir öğretmene denk gelip azarı yiyene kadar.Resim dersinde öğretmenimiz bizi bahçeye çıkarır orada resim yaptırırdı.Hayatı tanımaya çalıştığım meraklı ve neşeli bir dönemimdi.
Şimdide  ikinci baharımın kozasını örüyorum (diye umuyorum) İki senedir elimde tığlar şişler ömrüm boyunca yaptıklarımdan fazla ördüm ama ör ör bitiremedim .  J J J
3- Bahar bir arkadaşınız olsaydı onun okumaya ihtiyacı olan kitabın ne olduğunu düşünürdünüz ?
Bahar deyince aklıma dağlar kızı Heidi geliyor.Onu tavsiye ederdim.
4-Size baharı hatırlatan insanlar var mı çevrenizde?Varsa kimler ?
Evet çok şükür var…Can dostum…Papatyaları çok sevdiğimi öğrenince benim için  kendi elleriyle topladığı bir kucak  papatyayla dönmüştü iş için gittiği yakın bir şehirden.Malum büyük şehirde papatya görmek için kilometrelerce gitmek gerekiyor …Nasıl mutlu olmuştum anlatamam J J J
5-Bahar temalı bir yağlıboya tablo yapmak isteseniz ,resmin içinde olmazsa olmazınız ne olurdu ?
Aslında bir çok şey sayabilirim ama tek şey söyleyecek olursam ,papatya derim.
6-Bahar yorgunluğu ile mücadele eder misiniz ?Yoksa  kendini baharın kollarına yorgunca bırakmayı tercih edenlerden misiniz ?
Baharda yorgunluk mu? O da ne? Bahar benim ekstra enerjik olduğum zamanlar.Güneş ışığından iyi doping mi olur ?
7-Baharda olmak istediğiniz coğrafya neresi ?
Coğrafya değil de coğrafyalar diyeyim.
-En başta İstanbul tabi ki de …Erguvan zamanı Boğaz’da tekne turu yapıp ,ardından Gülhane Parkında laleler arasında bir mola vermek isterdim.Yarısını martılara attığım simidin yanına ,bir bardak da  çay alarak.
-İkincisi İzmir’de Susuzdede parkından, boyoz ya da kumru yerken körfezi seyretmek …
-Üçüncüsü Kapadokya’da uzun uzun yürüyüp yorulunca ,çiçek açmış kayısı ağacının altında mola vermek …
-Dördüncüsü (en başta fotoğrafını paylaştığım) Mardin de çay bahçesinde ki leylakların altında  oturup , menengiç kahvesi içerken Mezopotamya Ovasını seyretmek ,sonrasında tarihi evlerden birinde uyuyup sabah erkenden kalkarak ,sırtımda kalın bir şal elimde bir bardak çayla , güneşin doğarken yaydığı ışıkla  boyadığı taş evleri  izlemek …
-Antalya’da falezlerde…Alanya’da kale de …Mostar’da köprünün ayağında …Uzungöl‘de  ahşap evlerde…Urfa’da balıklı gölde… Hevsel Bahçelerinde Keçi Burcunda …Tire’de pazar da alışveriş yaptıktan sonra  köftecilerden birinde…Kıbrıs’ta çiçek açmış portakal  ağaçlarının altında …
Off çokmuş ya olmak istediğim yerler J J J  Birkaç kopyamı mı yaptırsan napsam J J J



 İstanbul demişken....
İstiridye avcısı blogunun sahibi arkadaşımız çok şirin bir mim hazırlamış.Beni de davet etti.Severek cevapladım.İstiridye avcısı ve mime davetli arkadaşlar işte burada  ...İstiridyeden bahar mimi

31 Mart 2019 Pazar

DİNLİYORUZ AMA ANLIYOR MUYUZ ?

Etkili İletişim: DİNLEME YANLIŞLARI...



Köylü bir adamcağız haylaz oğlunu yola getirmek için bir gün karşısına oturtmuş öğüt vermeye başlamış.Delikanlı babasını sonuna kadar sessizce dinlemiş.Oğlundaki bu sessizliği hayra alamet sayan baba gönül huzuruyla konuşmasını bitirmiş.Babasının konuşması biter bitmez çocuk atılmış.”baba baba demiş, sen bana öğüt verirken ben eşeğin kuyruğunda tam 40 sinek saydım”
Kulakları çınlasın babacım, konuşurken sabırsızlık belirtileri gösterip konuşmasını bölünce bize bu hikayeyi anlatırdı.
Etkili iletişim için dinleme becerisi de anlatma becerisi kadar önemli bir unsurdur.Zira yapılan araştırmalar göstermiştir ki dinleme yanlışları neticesi aktarılan cümleler   % 20 ila 50 oranında anlam kaybıyla karşı tarafa geçmektedir.
Etkili bir dinleme konuşma kadar önemlidir.Dinleyenin kendi gündemlerini erteleyip konuşana odaklanması konsantrasyon gerektirmekle beraber bağ kurmanın da  ilk adımıdır.Bu bağ ne kadar güçlü olursa kurulan ilişki de daha sağlıklı bir zemine oturur ve  paylaşımlarda o oranda sahici olur.
Etkin dinleme becerisi geliştirenler sorunları daha iyi anlayıp çözme eğiliminde olmakta empatik davranışlar sergilemekte ve iş ve sosyal yaşamında daha başarılı olmaktadır.
Dinlemeye hazırlanırken kafadaki sesler susturulmalı, ön yargı ve kabullerden uzak dinlemeye başlamalıdır. Göz teması sağlanmalı açık ve rahat bir beden duruşuyla hafifçe öne eğilerek karşıya değer verdiği ve dinlemeye hazır olduğu mesajı beden diliyle de iletilmelidir.
Dinleme sürecinde yapılan yanlışlar etkili bir iletişime zarar verir ve iletilecek mesajı olumsuz yönde etkiler .
   ***
                                                                                  Dinleme sırasında en çok yapılan yanlışlar;

Karşılaştırma: Karşılaştırma konuşma esnasında sürekli kimin daha gösterişli, daha
yetenekli, duygusal olarak daha sağlıklı olduğu gibi birtakım kişisel özellikleri
değerlendirmedir- siz mi yoksa diğer kişi mi? Konuşulanlardan fazla bir şey anlamazsınız
çünkü daha iyi olup olmadığınızı anlamaya çalışmakla meşgulsünüzdür.
Akıl okuma: Akıl okuyan kişi insanların ne dediğine dikkat etmekten ziyade diğer
kişinin gerçekten ne hissettiğini ve düşündüğünü görmeye çalışır. Genellikle söylenenlere
güvenmez. Sözcüklerden çok ses tonuna ve gizli işaretlere dikkat eder. “Bahse girerim ki
benim salak olduğumu düşündü.”, “Utangaçlığım yüzünden pes etti.” gibi.
Tekrarlama: Ne söyleyeceğimizi içimizden tekrar etmektir. Böylece kişinin
dinlemeye vakti olmaz. Kişi bütün dikkatini bir sonraki yorumunu hazırlamaya yönelir.
Süzgeçten Geçirme: Bazı şeyleri dinlemek bazılarını ise dinlememektir. Sadece
öğrenmek istediğiniz konu ile ilgili şeyi anlamaya yetecek kadar dinlersiniz. Bir kadın
oğlunun okulda kavga edip etmediğini öğrenecek kadar oğlunu dinler, etmediğini duyduğunda
rahatlar ve dinlemeye devam etmez.
Yargılama: Bir kişiye ilişkin aptal ya da yetersiz olduğuna ilişkin önyargınız var ise
onun ne söylediğine dikkat etmezsiniz. Dinlemenin temel kurallarından biri yargılamaların,
dinlendikten ve iletinin içeriğini değerlendirdikten sonra yapılması gerektiğidir.
Düşüncelere Dalma: Yarı dinleme anında iken karşıdakinin söylediği bir şeyin
aniden bir özel çağrışımlar zincirine yol açmasıdır. Söylenen tek bir kelime sizi geçmişe
götürebilir bu da karşıdakini duymanızı engeller. Sıkıldığınızda ya da kaygılı olduğunuzda bu
eğilim artar.
Özdeşleştirme: Bir kişinin size söylediği her şeyi alır ve kendi deneyimlerinizle
bağlantısını kurarsınız. Onlar size diş ağrısından söz eder ama siz kendi diş ameliyatınızı
hatırlar ve onunla meşgul olursunuz.
Öğüt Verme: Dinleyenin her zaman yardıma ve önerilere hazır olmasıdır. Kişi
“büyük sorun çözücüdür”. Doğru öğüdü bulmadan önce birkaç cümle duymak yeterlidir. Bu
noktada dinleyen duyguları gözden kaçırır, bu da kişiyi yeterince anlamasını engeller.
Ağız Kavgası Yapma: Bu engelde insanlarla atışır ya da tartışırsınız. Söylenilenlere
çok çabuk karşı çıkarsınız. Aslında dikkatinizin büyük kısmı karşı koyacak şeyler bulmaya
yönelmiştir.
Haklı Çıkma: Haklı çıkma hatalı duruma düşmemek için her şeyi yapacağınız
anlamına gelir (bağırmak, bahaneler bulmak, çarpıtmak gibi).
Konu Değiştirme: Aniden konunun değiştirilmesidir. Konudan sıkıldığınızda ya da
rahatsız olduğunuzda konunun yönünü değiştirirsiniz.
Rahatlatma: “haklısın”, “doğru”, “kesinlikle”, “inanılmaz” gibi ifadeler kullanılarak
destekleyici, nazik ve cana yakın davranılmasıdır. İnsanların sizi sevmesini istersiniz, o
yüzden herkesi onaylarsınız. Genel anlamı görecek kadar dinliyor olabilirsiniz ama gerçekten
ilgilenmiyorsunuzdur.
Konuşanı suçlamaya yönelme davranışı: Savunucu hatta tuzak kurucu dinleme
türünü hayata geçirmeyle ilgilidir. Dinleyen konuşanı suçlamak ya da zora düşürmek için
fırsat kollarken olması gereken dinleme davranışından uzaklaşacaktır.





                                                Hamiş: En etkili dinleme davranışı J J J

22 Mart 2019 Cuma

BACILARA BAHAR GELDİ ...




Bahar geldi,her yer şenlendi.Ağaçları süsleyen çiçeklere parkları süsleyen çocuklar eşlik ediyor.Bir canlılık ve güler yüzlülük geldi her şeye ve herkese,ne güzel J J J
Ama bu güzel havalar bizde bacılar arası yeni bir krize yol açtı. Ne krizi mi?
Alışveriş krizi…Malum kış bitiyor ,kışlıklar kalkmasa da baharlıklar ortaya çıkıyor.Hadi yeni bir şeyler bakalım dedik.Dediysek de mağazalara alışverişe gitmek değil,vitrin camlarını seyredip internetten alışveriş sitelerinde gezinmek.Yeni sezon dedin mi fiyatlar uçuyor tabi.
Daha yeni modellere bakarken bizim bacılar arasında burun kıvırmalar,iğneli imalar baş gösterdi.Ne güzel aralarında anlaşmanın yolunu buldular mutabakat sağladılar diye sevinirken yeni bir konu ile beraber nur topu gibi yeni bir sorunumuz oldu.
Yine her kafadan bir ses çıkmaya başladı.İlk önce yine Entel Bacı atladı ortaya.Efendim;kadınlar  milyar dolarlık moda endüstrisinin dayattığı kalıplara uymaya mecbur hissediyorlarmış kendilerini.Uluslararası moda endüstrisi  Hollywood filmlerinin de yardımıyla markaların ürettiği kıyafetleri  bir haz nesnesine ve statü göstergesine dönüştürerek ederinin onlarca katı fiyata satıyormuş.”moda kendime yakışanı giymektir” diyen kadınlar bile bu baskıyı yaşıyorlarmış vs vs.
Tabi yine Kezban Bacı atıldı.Aa bu ne be…Altı üstü baharlık kıyafet bakıyoruz burada yine başladın bıd bıd.Uzun zamandır kafamız rahattı sen konuşmazken.İşine bak sen ,biz kıyafet bakıyoruz diye lafı Entel’in ağzına tıkadı.
Sonra da tarz konusu mesele oldu.
Dantel ayy bacım ben şöyle kaliteli uzun zaman giyecek bir şeyler bakalım derim.Hani şöyle kaliteli  bir kumaştan iyi dikişli sofistike  bişeyler olsun.Daha derken Entel kesti sözünü”tabi tabi şirkete CEO olunca giyersin onları.Yıllık ikramiyenle alacağın residansta akşam iki ,gündüz işyerinde üç kez üst baş değiştirmen gerekecek ya “diye dalga geçince küskün gözlerle bakıp iç çekti.


Domestik; spor veya salaş bir şeylere baksak, fazla ütü istemese rahat kullanılsa.İş yaparken falan rahat olsa.Kullanışlı ve hesaplı olan kıyafetlere bakalım derim ben dedi.
Bu sefer de Kezban burun kıvırdı."Sen şimdi gider nerede basit ucuz şeyler var onları alırsın.Şöyle biraz şıkırtılı renkli iç açıcı şeyler bakalım,hem bahar da geldi " diye tutturdu.
Eh uzun uzun fikir alışverişleri (!) neticesinde bir şeyler beğendiler de ,fiyatlara bakınca sus pus kaldılar.
O zaman Dantel bir teklifle ortaya çıktı."Malzemeleri alalım ben kendim yapayım".”Reklamlarda ki ”Aynısını ben evde yaparım diyen” teyze gibi olmasında “diye iğnelemelerine Dantel “beğenmezseniz giymezsiniz” diye kontratak yaptı.
Kışın yaptığı örgülerden gelen kredisiyle Dantel’in teklifi kabul edildi.
Tabi malzeme alışverişi de bir başka alemdi. Kezban nerde pullu payetli ,tüylü püsküllü malzemeler, ben buradayım diye bağıran renkli kumaşlar varsa onlara gitti.Elindekileri bir Dantel Bir Domestik alıp yerine geri koydu.
En sonunda güç bela modellere karar verildi.Uygun fiyatlı  basıc kıyafetler alındı.Dantel Bacı tığları,şişleri,rengarek yünleri ortaya döktü.Uzun uğraşlar neticesinde basıc modeller farklı teknikte el işleri ile bambaşka görünümlere büründü.
Ve final… Yapılanların bir kısmını sizlerle de paylaşıyoruz efendim.Umarım beğenirsiniz J J J
 











Not:Kimdir bu bacılar?  derseniz ,buraya bakabilirsiniz J J J

J J J


13 Mart 2019 Çarşamba

BİR GÜN CADDEDE RASTLADIM SİZE...


       Bir gün caddede yürürken tanıdık bir yüze denk geldim.Hızla giderken de başımla selam verip geçtim.Karşıdakinin ifadesi gayet donuktu.Tavrını garipsedim ama bir yandan da kim olduğunu çıkarmaya çalışıyorum.Evet yüz çok tanıdık ama acaba kimdi? ismi neydi? Hiçbir çağrışım yapmıyor.Uzun bir süre kim olduğunu çıkarmaya çalıştım ve sonunda ışık yandı.
       Evet bu hanımefendi ile hiç tanışmıyorduk,hiç karşılaşmamıştık ama yüzü çok tanıdıktı.Sosyal medya hesaplarımdan birinde ki bir gurup üyelerinden biriydi.Özel fotolarını o kadar çok paylaşıyordu ki beynim tanıdık olarak kodlamış ama hafızam onu hatırlamamıştı.
       Sosyal medyanın yararlı olduğu konusuna sonuna kadar katılıyorum.Bilgi alışverişi ve deneyimlerin paylaşılması için etkili bir mecra .Özellikle sevdiğin arkadaşlarından akrabalarından haberdar olmak seneler önceki arkadaşlarınla bu mecralarda karşılaşmak son derece güzel...Ve bu paylaşımların kişiye özel kilitli hesaplarında yapmak ,sevdikleri ile takipleşmek, sevincine ve mutluluğuna ortak etmek,ana tanıklık eden fotoğraflarını bir albüm gibi düzenlemek gayet doğal.

 ***
      Yalnız hiç tanımadığım kimselerin açık hesaplarında özellikle evlerinden özel hayatlarından paylaştıkları fotoğraflar bana sanki pencerede oturmuş, karşı evlerin pencerelerinden içeriyi gözetliyormuşum gibi rahatsızlık hissettiriyor.Ya da özel hayatına dair paylaşım yapanları okuyunca durakta beklerken yan tarafta konuşulanları gizlice dinliyormuşum gibi hissediyorum.
      Evet özel sosyal medya hesaplarıma herkesi eklemiyorum ama ilgi alanımda ki gurup üyelerinden bazıları arasında böyleleri muhakkak oluyor.Eminim bunları çokta üzerinde düşünmeden yapıyorlar. Ama özel hayatlarının, evlerinin, eşlerinin, çocuklarının , sofralarının ,misafirlerinin böyle sere serpe sergilenmesi ne kadar normal ?
      Bilmiyorum bunu yadırgayan sadece ben miyim ? Ya da artık normal olan bu mu oldu ? Normal hayatımızda ayıp karşıladığımız şeyler sosyal mecralarda neden normal karşılanır ki ?