KEZBAN PARİS'TE

 

Bizim Kezban Bacı kendini parklara bahçelere vurdu. Ayakları yere basmıyor.

Neden derseniz, yeni yeşil şapkasından dolayı. Kendisi, Kezban Paris’te filminde ki Hülya Koçyiğit havalarına girdi.

Hatırlarsınız köylü kızı Kezban’ı kalantor işadamı Hulusi Kentmen elinden tutarak oğluna layık bir genç kıza dönüştürür. O zamana kadar kızın yüzüne bakmayan Ayhan(İzzet Günay) birden Kezban’a deli divane olur. Benzeri birçok film var var aslında. Türkan Şoray’ın oynadığı bir filmde de benzer bir konu işleniyordu. Sokaklarda şarkıcılık yapan Türkan Şoray gazinocular kralı tarafından keşfedilince kısa bir eğitimden geçirilerek salon hamfendisi kıvamına geliyordu.

Kısa bir eğitim dedim, çünkü gerçekten de kısa bir eğitim. Bir oturup kalkmayı öğreten görgü hocası ermeni madama, bir nota öğreten şan hocası, bir de dans hocası tamam. Birkaç haftaya kalmadan Türkan Şoray Türk Sanat musikisi divasına dönüşüveriyordu.

Müzik konusunda verilen tavsiye neticesi “Mozart'a hayranım”,” Chopin çok severim”,” Çaykovski'yi iyi bilirim konken kankam olur”  kıvamında birkaç kelam, uzun ağızlık ile içtiği sigara ve şuh bir gülüşle müzik otoritesi uzmanların aklını başından alıyordu.

Evet, ambalaj ile değiştiğini sanan kenar mahalle ya da köylü dilberi kadar onun ambalajına bakıp kalitesini anlayamayan sosyete mensupları da enteresan. Ha belki de sosyete ya da müzik otoritesi geçinen insanların da kalibresi o kadar.

Hayır, maksadım o insanları aşağılamak değil asla. Söylemek istediğim ülkemizde ambalajın görüntünün içeriğin önüne geçmesi kadar buna inanan insanların fazlalığı.

Bunlar filmlerde elbette de reel hayatta da benzeri şeyler yaşamıyor muyuz?

Farklı yaşam tarzlarına sahip insanlar kendilerini semboller ve belli pratikler üzerinden ifade ederken işin değerler boyutuna girmeye hiç gerek duymuyorlar. Hatta bunu bırakın aynı ambalaja ve sembollere dâhil olmayan herkesi acımasızca  aşağılayarak nefret kusuyor. Acıklı bir durum. Biçim her zaman içeriğin önünde maalesef ülkemizde.

Ha ne diyordum ben aslında?

 Kezban Bacı yeni şapkasını pek beğendi. Onu başına geçirdiği andan beri oturması kalkması konuşması değişti. Pek bi kibar hanım hanımcık.

O öyle de bizi pek de ikna edemiyor. Biz içinde ki Kezban ne zaman yeniden, Şahika Koçarslan’lı gibi  “yetti beaa”  diye  bağırarak ortaya fırlayacak onu bekliyoruz.

BACILAR USULU DEMOKRASİ

 

    DEMOKRASİ GELDİ BACIM…

Bilen bilir benim Bacıları. Benim alt benlerim. Id-Ego-Alterego gibi bilimsel benlikler değil ama. Tamamen yerli ve milli(!), kişiye özgü benler. Entel & Dantel & Domestik & Kezban Bacılar.

Uzun zamandır kavga gürültü eksildi aralarında. Şimdi İskandinav Ülkeleri ayarında bir huzur ve sükûn var. Mutlu mesut yaşıyorlar.

-Neden derseniz, aralarında Demokrasi tesis edildi. Asgari müştereklerde buluştular, Farklılıklarına tahammül etmeyi öğrendiler, birbirlerine laf sokmayı, dudak bükmeyi bıraktılar.

Kolay olmadı tabi. Senelerce didişmenin kimseye yararı olmadığını görünce mecburen oluştu bu konsesüs.

Coronavirüs nedeniyle evde kapalı kalmak da ortak bir düzenleme yapmaya mecbur etti tabi.

Gelelim son gelişmelere.

Entel Bacı; izlenecek dizileri- filmleri, okunacak kitapları ayarladı.

Dantel Bacı; örülecek örgülerin renklerin, modellerini,  iplerini belirledi.

Domestik Bacı; sağlıklı beslenme ve doğal gıdalarla ilgili bilgileri toplayıp spor programı ve günlük gıda listesini hazırladı.

Kezban Bacıııı???

O bi şey yapmadı aslında. Onun çenesini kapatıp ona buna çemkirmemesi yeterli oldu diyebilirim.

Entel Bacı, uzun zamandır listede olan NBC filmleri ile festival filmleri haftası ayarladı. Bu hafta epey şenlikli geçti bizde. Beğenen, beğenmeyen, burun kıvıran oldu. Karşılıklı yorumlar ve değerlendirmeler birbirinden farklı olmasına rağmen karşılıklı saygı ve anlayışla karşılandı. Oldukça durağan olan Nuri Bilge Ceylan filmleri Dantel Bacının renkli yünleri ve renk renk örgü modelleri ile hareket ve renk kazandığı için sıkılmadan izlendi.

Entel başta belirtti. “Bakın NBC filmlerinde yönetmen bizden aktif olmamızı bekliyor, izlemek kolay değil ama el ele bu zorluğu aşacağız arkadaşlar. Güçlüklerin üstesinden gelmek bizim işimiz. Birlikte güçlüyüz kazanacağız.”

Onun motive edici konuşması oldukça etkili oldu diyebilirim.

Hepsini de beğendiği film, Üç Maymun oldu. Yavuz Bingöl’ün oyunculuğu kötü olmasına rağmen Hatice Aslan’ın onun eksiğini kapattığı konusunda hemfikir oldular.

Kış uykusunda Haluk Bilginer İle Demet Akbağ'ın haklılıkları konusunda farklı görüşler oldu tabi. Kezban bacı Tiyatro Sanatçısı Aydın’ı bizim Entel benzetti. Haluk Bilginer (Aydın) Kız kardeşi Necla’ya (Demet Akbağ) gazete de çıkan, aydın bir din adamının portresi ile ilgili makalesini okurken, Demet Akbağ’ın attığı imalı bakışın aynısını Kezban  Bacı Entel’e atınca, bizim  Entel oldukça bozuldu.

-Ne yani ben size tepeden bakıp akıl mı veriyorum?  Sizden ayrıcalıklı ve üstün olduğumu mu iddia ediyorum?  diye sitem etti. Kezban,” ben demedim, sen dedin” diye diretti. Domestik “aa olur mu sen bizim bi tanemizsin” diye arayı buldu.

Onlar bunları tartışırken Dantel Kapadokya’daki otelin kasvetli havasına taktı.

-Ya aslında ne güzel yer. Biraz çevre düzenlemesi yapılıp bodur bitkiler ekilse, güzel bir ışıklandırma yapılıp yollara çakıl döşense şıkır şıkır olur, bu kasvetli hava dağılırdı, diyor. “Hem kimse burada temizlik yapıp toz almıyor mu?” diye de safça soruyor. Bir de Demet Akbağ'ın ve Melisa Sözen'in kazaklarının modeline bakmak için filmi ara ara durdurup, orda burda serili dantel modellerini eski bulup yorum yapmasına epey güldüler.

Onlar gülerken ne olduğunu anlamayıp şaşkın şaşkın bakan Dantelin komik haline daha da çok güldüler.  Bu kadar kasvetli bir filmde Dantel onlara akşam neşesi oldu.

Entel diyor ki;

-Bacım bu mekân filmin ruhunu yansıtmak için özellikle seçilmiş. Şıkır şıkır aydınlık temiz ferah mekânlar, aydınlık kar manzaraları, karakterlerin ruh hallerini ve ikilemlerini, birbirleri ile sancılı ilişkilerini yansıtamazdı.

Dantel anladı anlamadı bilmiyoruz ama anlamış gibi bir “hımmm” yapınca o da meseleyi anladı kabul ettik.

En şenlikli film ise Ahlat ağacı oldu.

Filmin oyuncuları çoğunlukla komedi filmlerinden aşina olduğumuz isimler. Serkan keskin. Murat Cemcir, Doğu Demirkol’u  görünce insan haliyle bir komedi unsuru arıyor filmde. Doğu Demirkol’un sahnesinde, Ölümlü Dünya’daki   Feyyaz Yiğit’in “adam beni boğdu, boğdu duvara attı. Ensesiyle bile beni dövdü”  repliğini söylediği otel sahnesi akla geliyor.

Hele Serkan Keskin’in köprüde ki meşhur tiradı sonrası resmen kahkaha attılar. Hani sonradan bir yerlere gelip, kendini ispat etme heveslisi kifayetsizler vardır ya. Onlardan birisi konuşuyor gibi hissettiler.

Doğu Demirkol’un  hafif şiveli diksiyonu tüm entelektüel konuşmalarını komediye çeviriyor. Algının ne kadar etkili olduğunu gördük aslında bu filmde. Murat Cemcir ister istemez “Düğün Dernek”  filminde ki ya da “Kardeş Payı” Dizisinde ki rolüyle hatırlanıyor. Farklı karakterlere başarı ile bürünen oyuncular yok mu? Elbette ki var ama bu filmde olmamış.

Entel diyor ki; aslında algılar duygularımızda çok belirleyici. Birkaç arkadaşla Sümela Manastırı'nı gezip indik. Karnımız acıkmıştı bir restoranda oturup bir şeyler yiyelim dedik. Arkadaşlar Laz böreği sipariş verdiler. Börek geldi. Arkadaşın birinin  Laz böreğini ısırması ile öğürmesi bir oldu. Meğer o Laz böreği deyince tuzlu bir tat beklemiş. Ama ağzına yumuşak tatlı bir lezzet dolunca neye uğradığını şaşırıp tiksintiyle öğürmüş. Ona çok güldüydük. Bu film de aynı hissettirdi. Oyuncuları görünce insan komedi unsuru beklentisine giriyor. O kadar havalı entel replikler, oyuncuların algısına kurban gittiği için etkisini kaybedip ne olduğu belli olmayan bir yöne evriliyor. Yanlış  kast seçimi filmin beklenen etkisini alıp götürmüş.

Diğerleri de Entelin bu yorumuna katıldılar tabi. Ama tabi bu Bacıların yorumu.

"Bir zamanlar Anadolu’da", " Mevsimler" ve "Kasaba" filmlerini fazla yorum yapmadan izlediler.

Sonrasında tematik film  kuşağı yapıyoruz diye Entel’in arka arkaya hazırladığı, daha önce seyrettikleri Çağan Irmak filmleri yeniden izlediler. Deniz kenarı olmasa da Çağan Irmağın filmlerinin geçtiği Ege kasabalarında aşina oldukları çocukluklarının izlerini gördükleri için yeniden izlemeyi dert etmediler hatta daha da mutlu oldular. Arada bir dalıp dalıp gidip, zaman zaman dolan gözlerle seyrettiler.

Daha başka birçok yerli ve yabancı festival filmleri ile beraber eğlenceli  Hollywood komedi ve aksiyon filmlerini de listeye koyan Entel, diğerlerinden gelen tebrik yorumlarını mutlulukla kabul etti tabi.

Amigurumiler daha dikkatli bakmayı gerektirdiği için, bu sırada sesli kitap dinlemeyi tercih ettiler.

Uzun zamandır okunmayı bekleyen Kürk Mantolu Madonna ilk sıraya alındı.

Kitabın edebi dili, anlatımındaki akışkan kıvraklık, betimlemelerde ki hayranlık verici gerçekçilik, duygu durum hallerini anlatmada ki ustalık, bizimkilerin hayranlığını kazandı. Adeta nefes almadan dinlediler.

Ama kitap sona yaklaşıp Raif Efendi'nin istasyonda kızını görme sahnesine gelince Kezban patladı.

-Ay bu Raif Efendi mıy mıy içimi kıydı. İnsan kızının arkasından gitmez ne olursa olsun sevdiği kadının hatırasına sahip çıkmaz mı ya?  Üstelik o kız çocuğu senin de sorumluluğun.

Demestik de diyor;  ki Seviyorsan git söyle beyim. Ne bu hassas kalpli kırılgan adam pozları. Buralarda iş yapıyorum diye kendini kandıracağına, git sevdiğini yanına, hali nedir diye bir sor. Mektuplarının arası uzamış da, eskisi gibi uzun uzun yazmıyormuş da, artık dili sanki bir yabancı gibiymişim miş de. İnsan her şeyi bırakır gider sevdiği kadının son günlerinde yanında olur. Sorumluluk alır. Sonrasında da kaderine küsmüş triplerine girip, ailesine de yeterli özeni göstermemiş. Onlara da yabancı gibi davranmış.

Entel de diyor ki;  Aslında Raif Efendi sorumluluklarından kaçıyor. Seçimlerinin sonuçları ile yüzleşmek istemiyor.  Savaşmak yerine kaçmayı, yüzleşmek yerine saklanmayı tercih ediyor. Hayatta ki başarısızlıklarını başkalarına fatura ederek kurbanı oynamayı tercih ediyor.  İş yaşamında uğradığı haksızlıklar karşısında hakkını aramak yerine, öğrenilmiş çaresizliğe sığınarak konfor alanından çıkmıyor.

Kezban yine atıldı

-Ya bacım amma da boş yaptınız, bu roman. Yani kurgu kurgu…

-Eee en başta sen yorum yaptın ama, diyen Dantel’e de; "e canım böyle adamlar yok mu?" diye üste çıktı Kezban

Hemen arkasından Stefan Zweig’in “Bilinmeyen bir Kadının Mektubu” eserinde de benzer bir konu denk gelince bu sefer Domestik dayanamadı

-Ay Bacım seviyosan adamın karşısına çıkıp söyleseydin, ya da sonrasında da konuşmasaydın. Adam nereden bilsin. Sonra da yazar, ömür boyu vicdan azabı çeksin diye “çocuğumuz öldü, ama senden bir şey istemiyorum ve suçlamıyorum” diye trip atıyorsun.

Sonrasında  Gülseren Budayıcıoğlu'nun Madalyonun İçi, Hayata Dön,  Camda ki Kız ve Kral Kaybederse kitaplarını dinledikten sonra biraz Kırmızı Oda takıldılar.

Dantel diyor ki;

Gülseren Hanım danışanlarına fisebilillah mı hizmet veriyor? Neden her hasta ona bu kadar yağ çekme ihtiyacı hissediyor?  Yoksa hizmet verme değil de el uzatma, aşağı görüp yardım etme hissi oluşturarak minnet duymalarını mı sağlıyor?

Entel diyor ki; bence Gülseren Hanımda bir meslektaşından yardım almalı. Kurgu karakterlerde olsa başkalarının ağzından kendisini bu kadar övmesi, kendisine hayran karakterler yaratması normal olmayan bir psikolojiye işaret ediyor. Sanki değersizlik ve güvensizlik var. Kesin onun da çocukluğuna inilmeli.

Domestik, yazarın sık sık sözünü ettiği Kader Motifine taktı. “Baksana Entel, sen bu motifi örebilir misin?” Diye soruyor. Dantel de” fotoğrafını görsem kesin örerim ama tarifi varsa öyle de bir denerim “ diyor.

Tabi kitap seansaları bunlarla bitmedi. Örgüler üretildikçe kitaplar arka arkaya dizildi. Reşat Nuri ve Halide Edip Adıvar’ın arada okunmamış kitapları ile beraber bazı okunan kitapları yeniden dinlendi.

Stefan Zweig, Bulgakov, Puşkin Ve Gorki’den birçok hikâye dinlediler. Zülfi Livaneli’nin “Serenat” Kitabında ise gözyaşlarını tutamadılar.

Tüm bu zamanlarda Domestik ise eskisi gibi, sarmalar- dolmalar, pastalar- börekler yerine hafif salatalar yapmayı tercih etti. Doymamış yağ içeriyor diye kavrulmamış kuru yemişleri tane ile sayarak, günün belli saatlerinde ikram etti. Meyveleri bile yarım yarım doğrayarak meyve salatası yaptı. Günde bir fincan kahvenin yanına sadece üç dilim Hoşbeş gofret verdi. “Şöyle bir baklava ve patlıcanlı açma börek mi yapsak?”  diyen Dantele “Dünya da olmaz. Tüm gün evde oturup bir de baklava börek gömseniz ne olursunuz? " diye çemkirdi. Yine de kıyamayıp fırında ayva tatlısı pişirerek günde sadece yarım dilim de olsa ikram etti.

Evde sıkılmamak için de komşuculuk oynadılar. Nasıl mı? Evin bölümlerini paylaştılar, her gün başka bir odaya  birbirlerini ziyarete bile gittiler, çay kahve içtiler.

Hâsılı kelam asgari müştereklerde birleşip, güzel geçinmenin yolunu bulunca da huzur ile beraber, çok verimli zaman geçirdiler efendim.

             Artık bahar gelip havalar güzelleşince bizimkiler de parklara bahçelere attılar kendilerini, hava almaya çıktılar.

            Görelim bakalım yeni mevsimler Bacılara neler getirecek

            Bacıların eski maceralarını merak ederseniz...

hüzünlü mevsimden sıcak gülümseme

                                   Dantel devriminin ardından                                                                                                                 Evde sıkıyönetim ilanı                                                                                                                       Bacılara bahar geldi

                                                                     KİM KİMDİR?

Entel Bacı

Domestik Bacı

Dantel Bacı

Kezban Bacı

BEN DE NİŞANTAŞI ÇOCUUYUM

 

En sonunda nur topu gibi elit bir sakatlığım oldu. ”Tenisçi dirseği” Valla tenis maçı izlemişliğim, hatta ve hatta taa ortaokulda spor odasından derse malzeme getirirken tenis raketini elime almışlığım bile vardır ama raketle bir topa vurmuşluğum olsun yoktur.

Peki, bu elit hastalığımı neye borçluyum? İşte fotoğrafını görmüş olduğunuz hırkayı örmeye. Artık ben de Burhan Altıntop gibi “bende Nişantaşı çocuuyum” diye gezsem yeri. O da panik atak hastası olduğunu iddia ederek sosyetik olduğuna ikna etmeye çalışıyordu milleti.

Yaz tatili dönüşü bronzlaşıp gelen sınıf arkadaşına amele yanığını tenini gösterip” ben de bronzlaştım işte” diye pazarlamaya çalışan fukara çocuğu gibi hissediyorum kendimi.

Nasıl oldu bu iş derseniz, şöyle oldu efendim. Malum korona süreci hepimizi evlere hapsetti. Kitap oku, film-dizi izle bir yere kadar. Bir de boş boş bir şeyler izlerken insanın ağzı boş durmuyor. Zaten tek bir şey yaparken benim dikkatim de dağılır. Örgü film kombini süper bir ikili benim için. Bir de bu sene ki süper keşfim sesli kitaplar oldu. Zaten basılı kitaptan dijitale geçmiştim. Sesli kitap tam süper oldu. Bir yandan dinlerken dünyanın örgüsünü ördüm. Rus klasikleri, batı klasikleri, modern yazarlardan onlarca kitap dinledim. Süper film ve diziler izledim. Bir yandan da örgü ördüm.  Çok başarılı kitap seslendirmesi yapan isimler var. Akın Altan, Zeynep Aşkın, Burak Aşkın, Gölge, Tuğba Özçakır gibi seslendirmenler birçok kitabı seslendirmişler. Bazısı amatörce yaparken bazıları ise oldukça profesyonel.

Benim için o kadar verimli oluyor ki anlatamam.

Tabi sadece hırka ile kalmadı benim örgü sevdam. Amigurumiler, kazaklar, şapkalar, boyunluklar, atkılar ardı sıra geldiler. Eski kotlardan çanta bile yaptım.

Bir çok diğer bağımlılık gibi önü alınamıyor tabi benim bağımlılığım da. Kafamda projeler uçuşuyor bir yandan elimdeki işi bitirmeye çalışırken.

Buraya kadar her şey iyi ve güzeldi ama sosyetik hastalığım maalesef bu saadetli günlerime ket vurdu. Şimdi bir örgü yumağı 100 gr. Bir hırka 6-7 yumaktan örülüyor. Başlarken 50-100 gr olan örgü git gide ağırlaşıp yarım kiloyu geçiyor. Yarım kiloluk bir dambılla 3 saat antrenman yaptığınızı düşünün. İşte benim örgüler galiba bu etkiyi yaptılar ki sakatlandım.

En sonunda tüm şişlerimi tığlarımı topladım yünlerimi kaldırıldım. Dantelleri kordelaları sutaşlarını dağıttım. Ve benim o güzel günlerimin sonu geldi.

Maalesef uzunca bir süre örgü öremeyeceğim gibi görünüyor.

Amaan bahar da geldi zaten. Normalleşme adımları başladı. Aşılar da yapıyor. İnşallah tez zamanda normal hayat rutinlerimize dönebiliriz. Biraz hava alalım değil mi ya?

Fotoğraflar da benim bu kış yaptığım sanat eserlerim… JJJ

BU BAĞIMLILIĞIN TEDAVİSİ VAR MI ?

BU BAĞIMLILIĞIN TEDAVİSİ VAR MI?

Tığı ve elişi yününü elime ilk aldığımda sanırım ilkokul ikinci sınıfta üçe geçtiğim senenin yaz tatiliydi. Benden biraz daha büyük komşu kızlarının ellerinde ki rengârenk yünleri görüp özenmiş, onlardan zincir çekmeyi öğrenmiştim. Önce metrelerce zincir çekip kiminki daha uzun diye yarış yaptık.

Başlangıç o başlangıç. Daha sonra ısrarlarımdan bıkan annem bana da birkaç numara tığ ve birkaç renk elişi yünü aldı. Zincir çekmekten sonra tırabzan ve sık iğne yapmasını öğrendim komşu kızlarından yaz rengârenk el bezleri örmekle geçirdim. Aile büyüklerine hediye ettiğim el bezleriyle aldığım aferinlerle her halde boyum daha çabuk uzamıştır.

Aman ne keyif, ne keyifti o alınan aferinler el  bezlerinin  ne kadar  önemli olduğunu kâğıt peçeteler ve ıslak mendillerle büyüyen yeni nesiller anlamaz tabi. Misafir gelince ikramlardan sonra ellerini silmeleri için biri sabunlu biri kuru iki elbezi hazırlanır  bir tabağa konulurdu. Bunu misafirlere sunmak ise biz çocukların göreviydi.

Şimdiki amigurimilerin atası diyebileceğim örgüler moda idi o zamanlar. Kolonya şişesi üzerine kedi, naylon bebek üzerine etekleri kabarık farbelalı balerin elbisesi, oyuncak tavşan, ibiş bebek  ve benzeri oyuncaklar, buzdolabı kapı kulpuna asmak için rengârenk meyveler örülürdü. Mısır, domates, biber örülüp içine pamuk doldurulur, ikisinin arasına çekilen uzun zincirle buzdolabının kapı kulpuna bağlanırdı.

Hiç unutamadıklarımdan biri de dilim dilim örülüp tamamlanan karpuzun arabaların arka camında sergilenmesiydi.

Bu işlerde aşırıya gidenlerin oklava kılıfı ile süpürge sapına bile örtü ördüğüne dair söylentiler vardı ama Allah için, ben rastlamadım.

O zamanlar kanıma yerleşen örgü virüsü uzun yıllar pusuya yatmış bir şekilde beklermiş meğerse.

Uzun yıllar sonra elime aldığım tığlar ve şişlerle içimde ki o canavar  yeniden uyandı. Rengârenk ipler yeni bağımlılığım oldu.

Geçen yaz sonunda ördüğüm çantayı arkadaşsız bırakmak içime sinmedi, bu sen de iki yazlık çanta daha ördüm.

Eh çantalar tamam, sıra onları omuza asıp gezmeye gitmekte.

Bir müddet daha Allah'a ısmarladık efendim. Çantaların hakkını vermeliyim…

BACILARA BAHAR GELDİ ...

BACILARA BAHAR GELDİ...

Bahar geldi, her yer şenlendi. Ağaçları süsleyen çiçeklere parkları süsleyen çocuklar eşlik ediyor. Bir canlılık ve güler yüzlülük geldi her şeye ve herkese, ne güzel 

Ama bu güzel havalar bizde bacılar arası yeni bir krize yol açtı. Ne krizi mi?

Alışveriş krizi… Malum kış bitiyor, kışlıklar kalkmasa da baharlıklar ortaya çıkıyor. Hadi yeni bir şeyler bakalım dedik. Dediysek de mağazalara alışverişe gitmek değil, vitrin camlarını seyredip internetten alışveriş sitelerinde gezinmek. Yeni sezon dedin mi fiyatlar uçuyor tabi.

Daha yeni modellere bakarken bizim bacılar arasında burun kıvırmalar, iğneli imalar baş gösterdi. Ne güzel aralarında anlaşmanın yolunu buldular mutabakat sağladılar diye sevinirken yeni bir konu ile beraber nur topu gibi yeni bir sorunumuz oldu.

Yine her kafadan bir ses çıkmaya başladı. İlk önce yine Entel Bacı atladı ortaya. Efendim; kadınlar  milyar dolarlık moda endüstrisinin dayattığı kalıplara uymaya mecbur hissediyorlarmış kendilerini. Uluslararası moda endüstrisi  Hollywood filmlerinin de yardımıyla markaların ürettiği kıyafetleri  bir haz nesnesine ve statü göstergesine dönüştürerek ederinin onlarca katı fiyata satıyormuş. Moda kendime yakışanı giymektir” diyen kadınlar bile bu baskıyı yaşıyorlarmış vs. vs.

Tabi yine Kezban Bacı atıldı. Aa bu ne be… Altı üstü baharlık kıyafet bakıyoruz burada yine başladın bıd bıd. Uzun zamandır kafamız rahattı sen konuşmazken. İşine bak sen, biz kıyafet bakıyoruz diye lafı Entel ’in ağzına tıkadı.

Sonra da tarz konusu mesele oldu.

Dantel ayy bacım ben şöyle kaliteli uzun zaman giyecek bir şeyler bakalım derim. Hani şöyle kaliteli  bir kumaştan iyi dikişli sofistike bir şeyler olsun. Daha derken Entel kesti sözünü ”tabi tabi şirkete CEO olunca giyersin onları. Yıllık ikramiyenle alacağın rezidansta akşam iki, gündüz işyerinde üç kez üst baş değiştirmen gerekecek ya “diye dalga geçince küskün gözlerle bakıp iç çekti.

Domestik; spor veya casual  bir şeylere baksak, fazla ütü istemese rahat kullanılsa. İş yaparken falan rahat olsa. Kullanışlı ve hesaplı olan kıyafetlere bakalım derim ben dedi.

Bu sefer de Kezban burun kıvırdı. “Sen şimdi gider nerede basit ucuz şeyler var onları alırsın. Şöyle biraz şıkırtılı renkli iç açıcı şeyler bakalım, hem bahar da geldi " diye tutturdu.

Eh uzun uzun fikir alışverişleri (!) neticesinde bir şeyler beğendiler de, fiyatlara bakınca sus pus kaldılar.

O zaman Dantel bir teklifle ortaya çıktı. “Malzemeleri alalım ben kendim yapayım”. Reklamlarda ki ”Aynısını ben evde yaparım diyen” teyze gibi olmasında “diye iğnelemelerine Dantel “beğenmezseniz giymezsiniz” diye kontratak yaptı.

Kışın yaptığı örgülerden gelen kredisiyle Dantel ’in teklifi kabul edildi.

Tabi malzeme alışverişi de bir başka âlemdi. Kezban nerde pullu payetli, tüylü püsküllü malzemeler, ben buradayım diye bağıran renkli kumaşlar varsa onlara gitti. Elindekileri bir Dantel Bir Domestik alıp yerine geri koydu.

En sonunda güç bela modellere karar verildi. Uygun fiyatlı  basıc kıyafetler alındı. Dantel Bacı tığları, şişleri, rengârenk yünleri ortaya döktü. Uzun uğraşlar neticesinde basıc modeller farklı teknikte el işleri ile bambaşka görünümlere büründü.

Ve final… Yapılanların bir kısmını sizlerle de paylaşıyoruz efendim. Umarım beğenirsiniz 

 

Not:Kimdir bu bacılar?  derseniz ,buraya bakbilirsiniz J J J

bacılar 3

bacılar 2

bacılar 1

J J J

DANTEL DEVRİMİNİN ARDINDAN

DANTEL DEVRİMİNİN ARDINDAN

“Bir ben vardır ben de, benden içeru” beytindeki gibi “içimdeki benleri” keşif yolculuğumdan daha önce bahsetmiştim.

“Kimim ben ?” yolculuğumdaki heyecanlı keşiflerim devam ediyor.

Dantel & Domestik kazan kaldıralı beri bizde pek çok şey değişti. Dantel & Domestik, Entel’e karşı “dantel devrimi” gerçekleştirdiklerini iddia ediyorlar. Entel “Kadife Devrime “gönderme yapan kafadarlara burun kıvırdı ama onlar umursamadılar bile.

Domestik ilk iş, kolları sıvayıp aile yemeği için bir kazan sarma yaptı. Pek beğenilince de işi büyüttü Waffle sardı. İçli köfteler, sarmalar, supangle ler, meyve salataları vs. sayesinde itibarı bayağı yükseldi evde.

Enteli bir köşeye oturtup dizlerine depresyon battaniyesini serdiler. Sıcacık yumuşacık battaniyesiyle “hal “edilmiş eski sultanlar gibi köşesinde oturuyor. Bilgisayarı önüne verdikleri için tabletine el konulmasına fazla ses etmedi. Şimdilerde kent Sosyolojisine, Sosyal Psikolojiye merak sardı. Ekümenepolis ve Tarlabaşı belgeseli tarzı yapımlarla haşır haşır neşir. Bir de Miyazaki’nin animasyonlarını pek beğendi”. Bizim masallarımız neden böyle çekilmiyor ?”  diye iç geçirerek izliyor. Domestik,  meyve salatasını. Sütlü kahvesini, çayını- çerezini eksik etmediği için de şimdilik pek ses etmiyor.

Zavallı Entel’in kitaplarını okuduğu Tablete el koyan Dantel & Domestik kafadarlar, Drop Dead Diva ve Unbreakable Kimmy Schmidt yüklediler. Dizilerin şefkatli kollarında tüm dertlerinden arınmış mutlu mesut dizi izliyorlar.

Drop Dead Diva kariyerinin başındaki genç manken Deb’in kazada öldükten sonra yanlışlıkla, başarılı, zengin Büyük beden Jane’nin vücudunda hayata dönmesini anlatıyor. Avukatımız pek bi becerikli, eski mankenin tecrübeleri ile de güzelleşerek meslek hayatında başarıdan başarıya koşuyor. Uluslararası diplomatik kriz çıkartacak, ya da Federal suç kapsamındaki organize çeteleri çökertecek davaları su içme kolaylığında hallediyor. Her branşta da uzman. Ağır ceza davalarına da, miras ve boşanma hukukuna da, uluslararası hukuka da vakıf. Sık sık da pro bono davalarına girerek sosyal sorumluluklarını yerine getiriyor. Gerçek hayatta bin türlü zorluklarla boğuşarak işini yapmaya çalışan insanların yanında Jane’nin bu kadar kolaylıkla başarı kazanması garip bir rahatlama oluşturuyor insanda. Her günün sonunda yeni bir zaferle günü kapatan Jane, size de zaferin hazzını psikolojik olarak tattırıyor.

Bi de zavallı eski nişanlısı Grayson’u,  yerli hayaletimiz Ruhsar gibi darlamasa iyi olacak. Zaten ölmüş gitmişsin, bırak da Grayson’da kendine bir yeni bir hayat kursun yani değil mi?

Bir Rahip tarafından kıyametin koptuğuna inandırılarak yeraltındaki bir sığınakta 3 kızla birlikte 15 yıl tutulan Kimmy Schmidt ’in günümüz dünyasını tanıma serüvenleri de bayağı komik. Kaçırdığı 15 yılı, ev sahibi Lillian ve ev arkadaşı Tituss yardımlarıyla kapatmaya çalışıyor. Yan karakterler de oldukça eğlenceli. Yükselen bir Star olduğunu iddia eden Tituss ve tarihi mahallesinin elitleşmemesi için mücadele eden Lillian ‘nen sonuçsuz çabaları (loser ) ezikliğin kitabını yazıyor adeta.

Domestik’in mutfakta döktürürken Dantel’de kendini örgüye kaptırdı. Kazaklar, bereler, atkılar derken iş etraftan topladığı bir çuval eski yünden battaniye başlamaya kadar uzandı. İnanılmaz! … Sandık sepetlerden 1982 yılından kalma yünler çıktı.

En son kuzenin bebişe ördüğü “baykuşlu bebek battaniyesi” ile sezonu kapattı. Artık bakalım yazın kendine ne uğraş bulacak.

Hayrettir ki bizim huysuz Kezban Bacı’ya bile bir haller oldu. Sakin munis bir kedi gibi dizi izleyip çiğdem çitliyor. Demek ki tüm o söylenmelerin, çaçaronlukların kaynağı Entel bacının etkisiymiş.

Dantel&Domestik&Kezban Bacılar hayatlarından memnun da, Entel Bacı için sanırım aynı şeyi söyleyemeyeceğim.

Eh bahar geldi, tığlar yünler sepeteler kaldırıldı. Hanımlarımızın Ulusal diyet ve yürüyüş günleri başladı. Dolayısıyla Dantel&Domestik’in saltanatı bitti sayılır.

Bakalım Kent Sosyolojisi ve Sosyal Psikoloji okumalarını bitiren Entel Bacı, bahar ve yaza nasıl bir stratejiyle girecek. Önümüzdeki günlerde neler olacak. Ben de meraktayım efendim J J J

Sonraki gelişmeleri merak ettiyseniz tıklayın efendim :)